Het grootmoederschap
Vanochtend werd ik wakker en vond ik een berichtje van mijn dochter. Of ik een paar uurtjes kon oppassen. Mijn hart maakt een sprongetje. Natuurlijk wil ik dat, zonder twijfel laat ik al mijn plannen uit mijn handen vallen. ‘Ik ben er rond 10.00 is dat oké?’ Vraag ik. ‘Heel fijn mam! Dank je wel!’
Dus snel drink ik mijn thee, eet een boterham, haast me naar de sportschool, maak mijn dagelijks kracht training ietsje korter en zit binnen de kortste in de auto naar Amsterdam. Ze staat me al op te wachten en rent het balkon op: ‘Oma! Hey oma!’ Ze me laat me van alles zien en verteld me met alle woorden die ze kent grote verhalen.
En dan gaan we er op uit, samen naar het park, met haar fiets/ karretje die ik kan duwen en waarop zij kan fietsen. Altijd het zelfde loopje, door de Jan Pieter Hijestraat, eerst even naar de bakker en dan naar het Vondelpark naar onze favoriete speeltuin. Het is er altijd rustig door de weeks in de ochtend en gelukkig zijn er ook nu in de vakantie, weinig mensen. Ze babbelt en klimt en schommelt en klimt nog meer, ze rent en speelt en kan nu ook zelf fietsen met de zijwieltjes. Als ik bomen knuffel, doet zij dat ook, als ik met mijn armen over elkaar ga staan, doet zij dat ook. Alles is nieuw en alles is het proberen waard. En weet je wat nu zo bijzonder is? Mijn kinderen zijn beiden geboren op de Kinkerstraat, met hen maakte ik precies dat zelfde looptje naar precies de zelfde speeltuin en genoot ik net zo als nu met volle teugen van dit nieuwe leven. Alles verandert, niets is nog het zelfde en toch… Dit voelt net als 29 jaar geleden. Vertrouwt, veilig en thuis en dat is een groot kado.
Foto: Vondelpark AmsterdamZomer 2026