Niet duwen, niet moeten maar mee bewegen en vertrouwen.
In 2025 leerde ik het berijden van de golven, als een volleerd surfer. De dagen, de weken en de maanden wisselden elkaar af in stilte voor de golf... niets doen, niets hoeven en dan het moment van aan komen rollen, tot de golf zich volledig vormt en een hoogtepunt bereikt om daarna weer uit te rollen.
Nog nooit was ik zoveel ziek en2025 zoveel in herstel en tegelijkertijd heb ik zoveelIn gemanifesteerd.
De uitdaging om steeds op nieuw 'Het Momentum' te pakken.
Wat zou het mooi zijn als dat collectief ons 'nieuwe normaal' mag worden.
Pfoeh, al weer dik vet februari 2026 en ik zit al weer weken in die periode van stilte, van herstel en van terugtrekken. Nog nooit heb ik zo genoten als de afgelopen tijd van al die dagen 'niets hoeven'. Weer kijk ik in mijn agenda en zie ik een hele lege week, week na week na week. En in dat 'niks hoeven' zie ik mijn zoon en dochter en mijn kleindochter, genieten we van tekenen en goeie gesprekken en bos en zee. En ik haak simpele mutsjes om tegelijkertijd te mijmeren over de in de maak zijnde verhalen voor mijn volgende boek. En dan... jaja... dan eindelijk komen er weer hoofdstukken op papier over andere tijden, over half draak half mensen, over liefde en verliefdheid. En nu, met het zo duidelijk toenemende licht, nu begin ik weer langzaam op gang te komen, betreft de beweging naar buiten toe.
Januari 2026Kunst: Yoshiko Prema Swan