De tegenstellingen omarmen.
Het blijft een kunst, die eindeloze stroom van deprimerende berichtgeving te horen, te erkennen en vervolgens mijn eigen bizar overvloedige prachtige leven te omarmen.
Het gaat dan steeds weer over het vereenvoudigen. De eenvoud van de moestuin, de zonnige dag, de vrije tijd, de liefde van en voor mijn kinderen, hun geliefden, Ronald zijn kinderen en mijn klein kind. De gezellige momenten van het leven van alle dag, iedere ochtend vroeg fitness op de sportschool, tussen het zelfde groepje (vooral oude) mensen. En dan samen met Ronald als we ons koffietje drinken. En dan het genoegen, het pure genot, het geluksgevoel door al het groenste groen dat zich weer laat zien.
Wow… Als kind snapte ik het al niet, dat die kindertjes aan de andere kant van de wereld honger hadden en ik had zo veel… En nu snap ik het nog steeds niet, de verschrikkingen van de oorlogen, landen die platter dan plat worden gebombardeerd door andere landen. Iedereen roept van Oh en Ah en wat verschrikkelijk. Gelukkig nu ook de Epstein Files die het collectief binnen druppelen. Gelukkig! Want ja, deze informatie moet gezien en erkent worden, we moeten dit verwerken met zijn allen, deze realiteit. En hoe meer van ons in staat zijn om de verschrikkingen te processen, hoe meer er op kan lossen, los kan laten, door kan bewegen en lichter we met elkaar het veld kunnen maken.
De kunst is om de mooie dingen net zo goed te kunnen en mogen omarmen als de shit. Het is er allemaal! En misschien is dat niet op het NOS journaal maar wow! In levende lijve overal om ons heen. Zoveel geweldige initiatieven, zoveel liefde en liefdevolle mensen, zoveel schoonheid!
Steeds opnieuw de uitdaging om niet te generaliseren en onszelf niet uit het veld te alten slaan! In plaats daarvan onszelf te blijven openen voor een betere, mooiere, liefdevollere wereld. Te beginnen bij onszelf en vertrouwen in onze relaties, onze tuin en onze buren! Want dat is hoog nodig om die nieuwe aarde vorm te geven..
Mei 2026Bos met Ronald