Ik idealiseerde de Grootmoeder
Ik had een foto van een vrouw van 90 die in een plank in de lucht op haar elle bogen balanceerde en ik dacht: ‘Dat is mijn rolmodel.’
Little did I know. Want wow… die plek van de grootmoeder, gaat onontkoombaar gepaard met afbraak. Zo is het en daar moeten we het mee doen. Mijn lenige strakke yoga lichaam kreeg kuren, pijnen, mijn heupen, mijn knieën, zelfs mijn elle bogen kregen kuren.
De slijtage was in gezet of misschien was het altijd al aanwezig maar nu ging ik er last van krijgen. En moe, behoefte aan rust, veel minder actief, behoefte ook aan stilte en niets hoeven. En natuurlijk de rimpels, mijn gezicht dat verandert, door de hoeveelheid elasticiteit die afneemt. En de realisatie dat dit is wat het is, dit is wat het betekend, oud worden, hier me aan leren overgeven, dit accepteren, het niet bevechten, niet streven naar een eeuwige jeugd en een eeuwig leven. Nee, in plaats daarvan de waarheid van het verval omhelzen.
En dan de realisatie dat dat is wat me te doen staat, dat dat is wat de wereld nodig heeft. Vrouwen, grootmoeders, die zichzelf volledig accepteren, die hun ouderdom omhelzen met alles wat het meebrengt, alles wat het is. Natuurlijk kan ik mezelf laten opknappen door middel van allerhande face lifts en botox. Maar eerlijk is eerlijk, ik word er niet mooier op, ik ga mezelf vervormen, ik ben dan de belichaming van de ontkenning. De levende afwijzing van de oude vrouw die ik dus wel degelijk gewoon langzaam maar zeker steeds meer belichaam. Wat ik wel doe is goed voor mezelf zorgen, bewegen en gezond eten, lief zijn voor mezelf en mijn lichaam en de discipline opbrengen om te blijven kijken naar dat wat in mij dreigt te verharden. Iedere keer opnieuw, afdalen, onder ogen komen en oude tranen huilen, oude woede doorvoelen. En steeds een stukje meer verzachten. Zo ben ik op weg naar die werkelijke oude wijze vrouw.
Mei 2026Strand